Burn-out | Communicatie tussen mij en mijn dierbaren

LaLionna communicatie tussen mij en mijn dierbaren

Deze post is nummer 23 van de 25 in de blogserie: burn-out! (Alle andere posts vind je hier!)

Dat communiceren tijdens je burn-out onwijs belangrijk is, vertelde ik jullie al eerder. Met name de communicatie tussen jou en jouw dierbaren is van groot belang. Het zorgt namelijk voor meer rust in jouw hoofd en het zorgt ervoor dat je meer begrip en support krijgt van je dierbaren. Toch kan het heel lastig zijn om zoiets gevoeligs te vertellen. Zelf vond ik het ook ongelooflijk moeilijk om zo eerlijk en open te zijn. Ik vond het zelfs zo moeilijk dat ik het gesprek niet aan durfde te gaan. Om er voor te zorgen dat mijn dierbaren toch op de hoogte kwamen, besloot ik ze een brief te schrijven. Vandaag deel ik deze brieven met jullie.

Moet ik dat nou wel doen? Zulke open en persoonlijke brieven op het internet zetten? Nee, want er zijn helaas nog steeds mensen die hier misbruik van maken. Daar ben ik me bewust van. Ik besef me maar al te goed dat ik me met dit soort artikelen erg kwetsbaar opstel.

Toch ga ik het doen! Waarom? Ik vind het belangrijk dat er nu eindelijk eens openheid, eerlijkheid en duidelijkheid komt over jongeren met een burn-out. Het is namelijk een verschijnsel wat steeds vaker voorkomt. De jongeren in het huidige tijdperk gaan via het internet opzoek naar persoonlijke en open verhalen. Verhalen van jongeren die hetzelfde meegemaakt hebben. Ze willen graag weten wat ze te wachten staat en hoe ze sommige dingen nou eigenlijk het beste aan kunnen pakken. Ik wil er zijn voor deze jongeren. Ik wil ze laten zien wat ik meegemaakt heb en dat zij niet de enige zijn. Ik wil ze de handvaten geven die ik miste.

Want hoe moet jij tijdens je burn-out communiceren met jouw dierbaren?

Hoe je precies moet communiceren met jouw dierbaren, hangt af van wie jij bent en wat voor jou op dat moment goed voelt. Natuurlijk heeft een communicatie in real-live de voorkeur. Maar wat nou als dat bij jou niet goed voelt? Dan ben je vrij om te communiceren op de manier die het beste bij jou past. Niets is fout. Zolang jij maar open en eerlijk bent en jouw verhaal duidelijk is voor je dierbaren.

Zelf vond ik het heel erg lastig om mijn verhaal te doen. Ik ben namelijk altijd een beetje een binnenvetter geweest. Daarbij was ik ook nog eens zeer perfectionistisch waardoor ik het heel pijnlijk vond om toe te geven dat mijn leven eventjes niet zo perfect was. Diep van binnen wist ik dat het heel belangrijk was om dit zo snel mogelijk te doen. Toch durfde ik het maar niet. Ik stelde het steeds maar weer uit. Tot ik op een gegeven moment de knoop doorhakte dat ik het moest gaan vertellen. Voordat ik mijn verhaal ging doen besloot ik alles helemaal uit te schrijven. Zo schreef ik een brief voor mijn familie, mijn vrienden en mijn vriend.

Nadat ik mijn brieven geschreven had voelde ik me deels opgelucht en deels voelde ik me ongelooflijk zenuwachtig. Het verhaal stond nu dan wel op papier en de eerste stap was genomen, maar nu moest ik het nog gaan vertellen. Dat durfde ik eigenlijk echt niet. Ik besloot dan ook om mijn brieven, die ik eigenlijk voor mezelf geschreven had, aan mijn dierbaren te geven. Zo gaf ik mijn dierbaren de kans om het op hun gemak te lezen en even de tijd te nemen voor hun reactie. Van de ene kant gaf me dat rust, het hoge woord was er namelijk uit. Van de andere kant was ik heel bang voor de reacties.

Achteraf bleek die angst totaal onnodig. Ik kreeg echt de meest geweldige reacties. Niet iedereen kon het helemaal begrijpen, maar ze hadden er wel allemaal begrip voor. Dat was voor mij het allerbelangrijkste. Dat mijn dierbaren begrip zouden hebben voor mijn situatie. Ik had van te voren namelijk echt niet verwacht dat iedereen het volledig zou begrijpen. Ik bedoel het is nogal iets, zo’n burn-out op je twintigste. Ik was alleen bang dat sommigen me misschien een aansteller zouden vinden. Gelukkig was dit niet het geval. Sterker nog, ik kreeg een aantal hele mooie reacties. Ze vonden het dapper dat ik zo eerlijk en open was. Ze waren ook blij dat ik het gezegd had, zo konden ze namelijk mijn acties beter begrijpen.

Dit zijn de brieven die ik schreef aan mijn ouders en mijn vriendinnen. Je zal zien dat ze voor een groot deel hetzelfde zijn. De situatie blijft namelijk in iedere brief hetzelfde. Zoals je ziet staat de brief naar mijn vriend er niet tussen. Hier heb ik heel bewust voor gekozen. Die brief is namelijk zowel voor mezelf als voor mijn vriend heel erg persoonlijk.

LaLionna Burn-out brief aan familieLaLionna Burn-out brief aan vrienden

 

 

 

 

 

Wat was dat een opluchting zeg! Ik voelde me echt een heel stuk lichter nadat ik alles open een eerlijk tegen mijn dierbaren verteld had. Na de eerste reacties op mijn brieven, ging ik ook echt de gesprekken aan. Gesprekken waar ik soms tegenop zag, maar die me eigenlijk alleen maar beter lieten voelen. Dus zet je over die drempel heen en vertel je verhaal! Volgende keer lees je de verhalen van de andere kant. Ik ga vragen hoe mijn dierbaren mijn burn-out ervaren hebben. Dan weet jij ook wat jouw dierbaren meemaken!

Veel liefs,
Anouk

Ik vind het super dat je deze blogserie volgt! Ken jij nog iemand die deze blogserie ook goed zou kunnen gebruiken? Twijfel dan niet en deel deze blogserie met zoveel mogelijk mensen! Laten we met zijn allen het taboe rondom een burn-out verbreken!

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Comments

  1. An says

    Hey! Toffe blog zeg, ook echt taboe doorbrekend. Ik ben door google op je blog gekomen en ben zelf 24, vrouw ook inclusief jawel.. de burnout! Sinds de zomer van 2016. En daarvoor al een half jaartje overspannen rondgelopen. Heel slim.. Maar goed. Ben er ondertussen al 10 maanden mee aan de gang en kan langzaam weer wat dingetjes oppakken. Echt super dat je erover schrijft! Herken echt alles, alleen dan met mijn eigen levensverhaal erin verwerkt natuurlijk.

    Burnout is echt iets wat ik vroeger zelf zag als aanstellerij of onzin. Maar echt, Het is echt een hele zware periode en echt superheftig om doorheen te gaan wat voor buitenstaanders die het niet kennen erg moeilijk te begrijpen is. Hoe het voelt etc.

    Maargoed. Langzaam de berg opklimmen en lekker aan jezelf werken. Dat is wat je dan te doen staat hé. Ben wel altijd bang dat ik te ”snel” ga of terugvallen krijg etc..

    Hoe gaat het met jou ondertussen?

    Groetjes , An
    een mede burner

    • AnoukAnouk says

      Hi An!

      Wauw wat een ontzettend mooie reactie zeg! Ik vind het echt heel tof om te horen dat je het taboe doorbrekend noemt! Iets wat ik heel graag wilde bereiken.

      Best heftig hè, om op zo’n jonge leeftijd een burn-out te krijgen? Dat al een tijdje overspannen rondlopen is niet alleen voor mij, maar ook voor vele anderen heel erg herkenbaar! Je wilt jezelf niet laten kennen en ook de reacties die je verwacht te gaan krijgen dragen er aan bij dat je er toch nog mee door blijft lopen. Zo te horen heb jij er ook al heel veel energie ingestoken de afgelopen 10 maanden om weer een beetje op te klimmen. Wel echt heel erg fijn om te horen dat je nu langzaam maar zeker weer steeds meer kan gaan oppakken!

      Ook vind ik het heel mooi dat je zoveel van mijn verhaal in jouw eigen verhaal herkent! Simpelweg het lezen van andermans ervaringen heeft mij ook altijd heel goed geholpen om in te zien dat ik niet de enige ben. Het is een soort van bevestiging dat het veel vaker voorkomt dan dat men denkt en ook dat het veel zwaarder is dan dat mensen zich voor kunnen stellen. Ik voel me dan altijd erg verbonden en een stuk minder alleen. Want ook al ben je niet alleen, dat gevoel krijg je wel makkelijk.

      Het is ook iets wat heel moeilijk uit te leggen is. Zelfs als iemand begrijpt wat een burn-out inhoudt, dan kunnen ze zich vaak nog niet voorstellen wat een impact het kan hebben op iemands leven. Het is ook echt een kunst omdat naast je neer te leggen en gewoon aan je eigen herstel te werken.

      En werken aan je herstel, betekend inderdaad werken aan jezelf, jezelf en niemand anders dan jezelf. Voor mij voelde het echt alsof ik zo ongeveer alles weer opnieuw moest leren, maar uiteindelijk heeft dat ook heel veel mooie inzichten met zich meegebracht!

      Ik kan me heel goed voorstellen dat je die angst hebt! Ik merk ook aan mezelf dat ik soms dingen ut de weg ga, simpelweg omdat ik bang ben daardoor weer te veel van mezelf te vragen. Vaak zijn het dingen die ik uiteindelijk toch aan blijkt te kunnen. Maar ook andersom gebeurt het me nog steeds. Dan denk ik dat ik iets weer makkelijk aan kan, maar dan blijkt het achteraf toch echt net iets te veel zijn geweest. Dan moet ik dat maar weer accepteren en mijn les eruit halen voor de volgende keer.

      Zelf heb ik net weer even een dipje gehad, vandaar ook dat ik pas zo laat op je reactie reageer. Mijn excuses hiervoor. Ik hoop dat je toch nog iets aan mijn reactie hebt en dat het ondertussen al weer een stukje beter met je gaat!

      Als er nog iets is, of je wilt nog weer van mij weten, dan mag je me ook altijd een mailtje sturen via het contact formulier!

      In ieder geval heel veel succes met je herstel!

      Veel liefs,
      Anouk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *